Wij waren met z’n vijven en zij waren met z’n vijven en dat vond vooral papa erg grappig. Mama zette de reiskooi in de auto. Het verschil was alleen, zei papa, dat zij alle vijf even oud waren en wij niet. Zij waren elf weken en wij waren zeven, zes, zes, bijna vier en twee — jaar!
Ashley was bijna vier. Morgen was ze helemaal vier, maar vandaag al gingen we haar cadeau ophalen. Het cadeau was pas geboren. Het geboren worden was gebeurd op een boerderij.
‘Je moet er wel heel goed voor zorgen, Ash,’ zei papa. ‘Helemaal zelf.’
‘Ik zal er heel goed helemaal zelf voor zorgen,’ zei Ashley.
Papa zei dat als we nog iets te kiezen wilden hebben we moesten opschieten want er waren er dus nog maar vijf over — van de zeven. Meteen na het ontbijt stapten we in de Morris. Een Morris is een Engelse auto en dat komt omdat onze moeder Engels is. Papa is gewoon Nederlands, net als wij, al zegt hij dat wij half Engels zijn en heel bijzonder.
Papa zat al achter het stuur. Camille kroop voorin bij mama op schoot. Isabel schoof achter papa’s stoel. Ashley wurmde zich tussen Laura en Laika in.
‘Met vijf wijffies naar vijf beessies,’ zei papa. Hij startte de motor.
‘Hoeveel mogen we d’r,’ vroeg Isabel.
‘Eén!’ zei mama. ‘Ashley mag er eentje uitkiezen. We hebben al genoeg haren in huis.’
‘We hebben al een harem in huis,’ zei papa.
Mama zuchtte. Isabel neuriede en tikte tegen de reiskooi. Laura en Laika probeerden elkaar om Ashley heen te kietelen. Ashley’s wangen waren rood. Camille wees aan wat we onderweg tegenkwamen.
‘Koe!’
‘Goed gezien, Camille,’ zei papa. ‘Een koe.’
‘Koe!’
‘Heel goed, Camille. Nog een koe.’
‘Koe!’
‘Camille, wat ben je toch knap.’
Isabel zei dat ze hoopte dat er een lapjespoes bij zat.
Ashley keek verwonderd. ‘Een lapjespoes?’
‘Die is gemaakt van oude kattenrestjes, Ash,’ zei papa.
‘Néééé!’ zeiden Laura en Laika tegelijk.
‘Ik wil een rooie,’ zei Laura.
‘Je hebt niks te willen,’ zei Laika. ‘Het is Ashleys verjaardag.’
‘Het is helemaal niet Ashleys verjaardag,’ zei Laura. ‘Het is morgen pas Ashleys verjaardag.’
‘Ja maar het is vóór Ashleys verjaardag,’ zei Laika. ‘Daarom gaan we nu al.’
‘Laika’s logica,’ zei papa. ‘Onovertroffen.’
‘Ik denk dat ik een blauwe wil,’ zei Ashley.
‘Een blauwe?’ vroegen wij verbaasd.
‘Ja, dat heeft niemand.’
‘Ash, je bent onbetaalbaar,’ zei papa.
Isabel zei dat als ze goed was ingelicht, Ashley morgen, als ze echt jarig was, misschien wel waterverf kreeg.
‘Iesepies!’ zei mama. ‘Don’t give everything away.’
‘Waterverf?’ zei Ashley. ‘Wat is dat?’
‘Dat is om water te verven,’ zei papa. ‘Blauw bijvoorbeeld, zoals de zee, of groen, zoals de sloot. Kijk eens jongens, jonge eendjes.’
Op de sloot dreef een rijtje pluizige gele kuikentjes. Aan kop en staart zwom een witte eend met een oranje snavel en wapperende oranje voeten.
‘Aáááh,’ zei Isabel.
Laura en Laika sprongen om de beurt op en neer om Ashley heen en weer te laten wiebelen.
‘Dames,’ zei papa. ‘Kan het iets rustiger?’
Hij keek in de achteruitkijkspiegel, wees met zijn rechterhand voor mama’s gezicht langs en aaide Camille over haar neus.
‘Camille, wat is dat?’
‘Koe!’
Wij denken dat mama eerst begon te schreeuwen en dat papa daarna begon te remmen en te sturen en dat toen de auto omviel. Met ons erin.
Het was stil. Laika lag bovenop Ashley. Ashley lag bovenop Laura en Laura lag bovenop Isabel. Papa sliep met zijn hoofd op het stuur. Mama lag languit in het weiland. Camille zat naast haar en plukte gras.
Drie dagen na Ashley’s verjaardag werden papa en mama gecremeerd. Dan word je verbrand, maar je voelt er niets van want je bent dan toch al dood.
Vier dagen na Ashley’s verjaardag reden we met oom Cor en tante Cor naar de boerderij. We mochten er alle vijf eentje uitzoeken, maar Ashley was eerst.
Corriemorrie, noemde papa ze altijd.
Wat zijn we weer leuk, zei mama dan.